من یه شكلات گذاشتم توی دستش... اون یه شكلات گذاشت توی دستم... من بچه بودم... اون هم بچه بود... سرم رو بالا كردم... سرش رو بالا كرد... دید كه منو میشناسه... خندیدم... گفت "دوستیم؟" ... گفتم "دوست دوست" ... گفت "تا كجا؟" ... گفتم "دوستی كه تا نداره" ... گفت "تا مرگ!" ... خندیدم و گفتم "من كه گفتم تا نداره" ... گفت "باشه ، تا بعد از مرگ!" ... گفتم "نه ، نه ، نه! تا نداره" ... گفت "قبول ، تا اونجا كه همه دوباره زنده میشن... یعنی زندگی بعد از مرگ... باز هم با هم دوستیم... تا بهشت... تا جهنم... تا هر جا كه باشه من و تو با هم دوستیم" ...

 خندیدم و گفتم "تو براش تا هر جا كه دلت میخواد یه تا بذار... اصلا" یه تا بكش از این سر دنیا تا اون دنیا... اما من اصلا" تا نمیذارم" ... نگاهم كرد... نگاهش كردم... باور نمی كرد... میدونستم... اون می خواست حتما" دوستی مون تا داشته باشه... دوستی بدون تا رو نمی فهمید... گفت "بیا برای دوستی مون یه نشونه بذاریم" ... گفتم "باشه ، تو بذار" ... گفت "شكلات... هر بار كه همدیگه رو می بینیم یه شكلات مال تو ، یكی مال من... باشه؟" ... گفتم "باشه" ... هر بار یه شكلات میذاشتم توی دستش... اون هم یه شكلات توی دست من... باز همدیگه رو نگاه می كردیم... یعنی كه دوستیم... دوست دوست...

من تند شكلاتم رو باز می كردم و میذاشتم توی دهنم و تند تند اونو می مكیدم... می گفت "شكمو! تو دوست شكمویی هستی!" ... و شكلاتش رو میذاشت توی یه صندوق كوچولوی قشنگ... می گفتم "بخورش!" ... می گفت "تموم میشه... میخوام تموم نشه... برای همیشه بمونه" ... صندوقش پر از شكلات شده بود... هیچكدومش رو نمی خورد... من همش رو خورده بودم... گفتم "اگه یه روز شكلاتهات رو مورچه ها بخورن یا كرمها ، اون وقت چیكار می كنی؟" ... گفت "مواظبشون هستم" ... می گفت "میخوام نگهشون دارم تا موقعی كه دوست هستیم" ... و من شكلات میذاشتم توی دهنم و می گفتم "نه ، نه! تا نداره... دوستی كه تا نداره" ...

یه سال... دو سال... چهار سال... هفت سال... ده سال و بیست سال شده... اون بزرگ شده... من بزرگ شده م... من همه ء شكلاتها رو خورده م... اون همه ء شكلاتها رو نگه داشته... اون اومده امشب كه خداحافظی كنه... میخواد بره... بره اون دور دورها... میگه "میرم ، اما زود بر می گردم" ... من میدونم ، میره و بر نمی گرده... یادش رفت شكلات به من بده... من یادم نرفت... یه شكلات گذاشتم كف دستش... گفتم "این برای خوردن" ... یه شكلات هم گذاشتم كف اون دستش... گفتم "این هم آخرین شكلات برای صندوق كوچیكت" ... یادش رفته بود كه صندوقی داره برای شكلاتهاش... هر دو رو خورد... خندیدم... میدونستم دوستی من تا نداره... میدونستم دوستی اون تا داره... مثل همیشه... خوب شد همه ء شكلاتهام رو خوردم... اما اون هیچكدومشون رو نخورد... حالا با یه صندوق پر از شكلات نخورده چیكار می كنه؟

             عاشقان می ز سبوی ازلی نوش کنید 

          یار را با دل دیوانه در آغوش کنید

              به غزل خوانی مرغان چمن گوش کنید

     <<من نگویم که به درد دل من گوش کنید>>

     <<بهتر آن است که این قصه فراموش کنید>>

غرض از این که این نوشته رو می نویسم این است که یکی از خوانندگان وبم درباره یه موضوعی  برام نظر داده بودکه این موضوع چند صباحی من رو ناراحت کرده.

حالا می خوام به اون خواننده بگم که این وب رو که می بینید من با کمک یه دختر نوشتم  که من بهش می گم بی بی اخه سیده هست اون دختراز تمام زندگی من خبر داره خوب می دونه که من برای اون شخصی که از دست دادم چقدر ناراحتم حتا با تمام وجودی که زندگی من رو از بین برد ه. یه روز که روز زن بود به بی بی گفتم بهش زنگ بزنه و روز زن رو از طرف من بهش تبریک بگه. بی بی نازنین هم این کاررو انجام داد ولی اون طرف به بی بی گفت بهش بگید که با این کاراش خودشو پیش ما بی آبرو تر نکنه.آخه شما بگید کجای دنیا.کدوم قانون می گه  گه گناه اون رو من باید به گردن بگیرم.

آخه شما نمی دونید من از غم وغصه اون دارم خودمو داغون می کنم

از غمش با دود و دو همدم شدم               باده نوش غصه او من شدم

مست و مخمورو خراب از غم شدم          ذره ذره اب گشتم کم شدم

احساس مي كردم بااوجون مي گيرم و بدون او خواهم مرد

اما با رفتنش فهميدم:

هنوز زنده ام و بايد به همان زندگي ادامه دهم

پس سعي كردم فراموشش كنم اما نشد.

سعي كردم پا روي آرزوهايم بذارم اما نشد.

به خاطر همين تصميم گرفتم خاطراتش را نا بود كنم

اما خاطراتش در افكار من نقش بسته بودند

و تا كنون هم ردپاهايش بر روي قلبم بر جاي ما ند ه اند

اما به همه خواهم فهماند كه ديگر به ياداونخواهم بود و فراموشش مي كنم

واين را هم بدانید:

نفريش نمي كنم ؛ اما در انتظار روزي هستم كه خدايم ؛ انتقام من را ازاوبگيرد.؟

اونی که دوستش داری بهش نگو دوسش داری

میره و تنهات میذاره

*عشق چیز کمی نیست که به این راحتی بدست بیاد ..

                این رو قبلا نوشته بودم ولی چون زیبا بود دوباره آوردمش به اول وب

من از یک شکست عاشقانه می آیم. بگذار همه برای این اعتراف تلخ سر

 زنشم کنند.شکست نه برای پنهان کردن است نه بهانه پنهان شدن.

می گویند از صبح بنویس از آفتاب و من چگونه ار خورشید بنویسم وقتی

تمام وقت باران پنجره چشمانم را شسته است. همه دلشان نقش های مثبت

می خواهد و آدم های خوشحال اما من گمان می کنم این خیلی خوب است

که نمی توانم ادای آدم های خوشبخت را در بیاورم.بی ستاره ام و زرد با

طعم معطر پاییز که حضورش تنها معجزه لحظه های نتهایی من است.

قیمت وفا شاید گران تر از آن بود که بهانه دوست داشتنی زندگیم از عهده

 داشتنش برآید .

سقف اعتماد تعمیری ست مدام چکه می کند آغوش ترانه ها همچنان از

 عطر تن او باید پر باشد خالی ست نمی توانم باورش کنم نه رفتنش و نه

 ماندنش را .

مهم نیست تمام سر زنش ها را می پذیرم به بهانه تولد حقایق غم انگیزی

که درد را به درد می آورد و آتش را می سوزاند .

این دل دیوانه همیشه یک پادشاه  مغرور حقیقی داشته است اگر ترانه ها

 ثمره تخیل بود به جنون نمی رسید اعتراضی نیست کسی که به او نمی

رسد به جنون رسیده از او راضی ست. خلاصه غم سنگینی ست اگر سر

 نخواستن دلی دعوا باشد . اما همیشه حق با برنده ها نیست می شود در

 عین بازنده بودن سر بلند بود و او از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی

 کرد.

قرار بود حقیقت را بگویم سخت ست بی علاج دانستنش آدم را کم کم می

کشد گریه شبانه می آورد اما همین است خبر کاملا" نا گوار و واقعی ست

اون یکی رو جز من داشت.

سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکستر های آرزو ی بر باد

رفته ام آبرومندانه باشد گریه می کنم با شکوه مثل اقیانوس بلاند مثل

اورست او نمی شنود و نمی داند که ماه خوشبختی همه بی ستاره هاست.

یک سوال کوچک ممیماند برای پرسیدن لز کسی که بی پاسخ ترین سوال

 فکر آشفته من است :

چی کار کرد این دل سادم               که از چشم توافتادم؟

به خدا قسم که هیچ وقت نمی بخشمت سمیه.هر روز سر نماز نفرینت می کنم به خاطر خیانتی که به من کردی.هر روز خدا رو به فاطمه زهرا قسم می دهم که تو رو تو همین دنیا عذاب بده

     خدایااونی که رنگ زندگی منو به رنگ خون در آورد زندگی شو تاریک و تاریک تر کن

    خدایا اونی که با زندگی من بازی کرد با زندگی اش بازی کن

خدایاخودت بزرگی شاید این قسمت زندگی من بوده شاید یه حکمتی بوده.خدایا شکرت که منو

 هنوز زنده نگه داشتی .من فلسفه اینکه منو زنده نگه داشتی رو نمی دونم شاید بعدها بفهمم.

 ********************************************************************

همینجور داشتم گریه میکردم که به خودم اومدمو دیدم زمین سبز سرخ

شده رنگ خون که نور ستاره اونو خوشکل تر کرده بود با خودم گفتم

ای کاش اشکام این رنگی بود تابهتر بتونم عشق شکسته شدمو حس کنم

باز گریه کردمو گریه کردم دستامورو چشمام گذاشتم تا بیشتر از این

ستاره رو غمگین نکنم دستامو که برداشتم دیدم دستام سرخ شده فهمیدم

که با اشک خونینم و یا با دل خونینم زمین رو به این روز در آوردم

************************************************

نميدونم اين چندمين باره كه به شما سلام ميكنم و جوابی نميشنوم

و ميدونم هر موقع اومدم سربه زير بودم و شرمنده و شرمسار .آخه خودم ميدونم چكاره ام و ميدونم كه شما هم ميدونی .

نشد يه بار از روی شوق و خوشحالی بهت سلام كنم و با سر بالا بهت سلام كنم

 و ميدونم شما هم جواب منو با سر پايين ميدی .

اخه من خودم وقتي يه نفر كار بدی كرده باشه واسه اينكه خجالت نكشه تو چشاش نگاه نميكنم و خيره نميشم تا راحت بتونه صحبت كنه.

شما كه تو اخلاق و خلق و خو تك و بی مثالی ميدونم همين كار رو ميكنی واسه اينكه منی كه غرق گناهم ، شرمندت نشم و خجالت نكشم و

بتونم حرف دلم رو بزنم ، سرت رو پايين ميگيری .

 طوری رفتار ميكنی انگار نه انگار من كاری كردم و خطايی از من سر زده . به قربون اون همه لطف و مهربونيت بشم .

وای به حال كسی كه اين رو درك نكنه تازه اونقدر با احترام ، خدا و شما وهمه خاندان شما با من رفتار كردن كه تونستم حرفايی كه به ديگران

نميگم با شما راحت در ميون بذارم و درد دلم رو بگم .

نميدونم چطور تشكر كنم خيلی مديونم و خيلی از درك اخلاق كريمانه شما عقبم ، واسه همينه كه آقاجون هميشه بعد از نمازم دعای  

اللهم عرفنی نفسك فانك ان لم تعرفنی نفسك لم اعرف رسولك......................

رو ميخونم  تا بفهمم تا دركتون كنم تا جاهل از اين دنيا نرم –

تا نشم مثل كسايی كه واسشون امام صادق عليه السلام فرمودند:

من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميته جاهليه  ::::::

  هركس بميرد و امام زمانش رو نشناسد به مرگ جاهليت مرده.

و من ميدونم شناختن فقط به دونستن نام  و نام پدر و مادر و تاريخ ولادت  نيست...

ميدونم بايد اخلاق شما، سرشت شما، راه شما ،هدف شما، خواسته شما، نور شما ، دل شما و ... بشناسم

 و شما خودتون ميدونيد كه تنهايی نميشه پس كمكم كنيد دستمو بگيريد

اخه : هر بی سر وپايی دستگيری دارد             من بی سر و سامان توام دستم گير

اره يه نفر خيلی قشنگ ميگفت ميگفت وقتی ميرم حرم امام رضا اگر تونستی سرت و بالا بگيری و گنبدش رو نگاه كنی

 بدون كه آقا واسه راحتی تو سرشون رو پايين گرفتن تا تو خجالت نكشی و با آقا راحت باشی 

 و اونی كه دلت دوست داره بهش برسی

قربون حرم آقا برم- و ميدونم خودم ميدونم راهش چيه

 اره ميدونم اما خودمو فريب ميدم، اما خودمو  سرگرم دنيای بيهوده كردم

 ميدونم اما خودم رو به غفلت زدم ،

ميدونم اما به همين نماز خودم، يه ذره دينم و اعتقادم و به همين زندگی راضی كردم 

 و ميدونم كه نياز دارم هم تو اين دنيا هم در اون دنيا اما خودمو به بی نيازی زدم –

- اما هم نياز دارم هم هدف از خلقتم اينه و هم اصلا دنيا بدردم نميخوره و هم .......

اره من بايد همونطور كه با يكی كه ميخوام بشناسمش و بهش نزديك بشم ،

بيشتر رفت وآمد ميكنم و به اون بيشتر سر ميزنم - و بيشتر زير نظرش ميگيرم

و بيشتر در خونش رو ميزنم و همدم و همراهش ميشم

با امام زمانم هم همينكار رو پيش بگيرم بايد بيشتر باهش باشم .

و بهش سر بزنم و با اون بيشتر همراه بشم و بيشتر باهش بشينم

 و زير نظرش بگيرم در موردش تحقيق كنم و بيشتر در خونش رو بزنم

بايد به خودم ، به دلم، به هوای نفسم ، به تنم اين رو بفهمونم

 كه راه بايد اين باشه ، هدف بايد اين باشه

رسيدن به مهدی فاطمه

      آقای من كمكم كن كمكم كن